Większe zmiany

Od ostatniego czasu trochę się u mnie pozmieniało.

9.10 Zmieniłam pracę. Obecnie jestem na płatnym stażu. Praca biurowa jest o wiele przyjemniejsza niż praca w handlu. Jakoś tak bardziej mam ochotę do niej chodzić. Szkolenie niezbyt ciekawe, gdyż tylko dwudniowe, a osoba która mnie szkoliła poszła na urlop. Ale tydzień zleciał szybko. Czasem są nudne dni i nie ma zbyt dużo pracy. Nie lubię tych dni, bo wtedy nie wiem co robić i się nudzę, a P. mówi, że mam robić wolniej… Ale tak się nie da! Po prostu nie da!

14 – 15.09 Sobotę i Niedzielę spędziłam na szukaniu sukienki. I nic nie znalazłam! Bo jestem za niska. Bo jestem za chuda. Bo jestem za PŁASKA!! Katastrofa! Czy producenci markowych ubrań wiedzą, że nie każda dziewczyna nosząca rozmiar xs nie ma 167 cm wzrostu i nie ma biustu w rozmiarze XL?!

W tygodniu nie działo się nic. Do godziny 14 czas dłuży się niemiłosiernie, a później te dwie godzinki jakoś zlatują i nastaje koniec pracy. Mogę wrócić do domu.

21.09 Sobota Poszukiwania sukienki ciąg dalszy. Najpierw z zrezygnowania kupiłam jedną czarną sukienkę na długi rękaw, bo już myślałam, że nic nie znajdę. Zresztą to tylko 30 zł. Kolejny sklep śliczna narzuta za 10 złotych. Kolejny sklep najcudowniejszy ze wszystkich. Najpierw wzięłam spodnie za 10 złotych,  no za 10 nigdzie indziej nie znajdę. Później wypatrzyłam manekina więc pokazałam go ekspedientce i zapytałam czy jest rozmiar XS. Byłam przekonana, że to sukienka, a ta pokazuje mi spódniczkę, więc mówię, że szkoda bo myślałam, że to sukienka. Już chciała to odwiesić ale postanowiłam jednak przymierzyć. Poprosiłam też o bluzkę. Później znalazła mi sukienkę. Trochę się przymnie naskakała. Zapytałam jak wyglądam w sukience i czy nie jest mocno za duża bo to rozmiar s. Stwierdziła, że ciut za duża, ale źle to nie wygląda. I wzięłam spodnie i zestaw z manekina.

Kupiłam, bo była idealna. A cena z 80 złotych na 20 bo ostatnia sztuka…

Na następny dzień wróciłam z pytaniem o czerwone bolerko lub marynarkę do sukienki. Nigdzie nie było. Kupiłam pasek z brzoskwiniowym motylkiem i szal na ramiona o podobnym kolorze.

Na staż jezierzę razem z takim kolesiem. Nie wiem jak ma na imię. Czasem fajnie się z nim gada. Ale wpadł w szał. Bo żadna dziewczyna go nie chce. Tak jakby miał i do mnie o to pretensje. Jako stażysta nie ma do wszystkiego uprawnień, ktoś z góry coś mu wyłączył i nie mógł pracować. Zaczął wszystkich wyzywać, przeklinać. Mówić, że najchętniej, by wszystkich pozabijał… I już go nie ma. Nie pojawia się w pracy.

Kolejny tydzień pracy. Nudno. Za mało obowiązków. Zdecydowanie za mało.

28.09 Kolejny zakupowy weekend. Tym razem w poszukiwaniu rajstop do sukienki. Oczywiście kolor szary, granat, czerwony i czarny, to nie jest duże wymaganie. Problem jest wtedy gdy dochodzą słowa „na mój wzrost”. Ale coś się znalazło. Byłam w orseyu i kupiłam granatową marynarkę. Niestety marszczone rękawy, co mi nie odpowiadało. Kupiłam, bo to jedyna marynarka jaka była na całą galerię. Pojechałam do innego salonu, buła inna marynarka o prostych rękawach wymieniłam towar i dobrałam bluzkę. Ekspedientka już mnie zna. Zapytała czy znalazłam idealną sukienkę. Odpowiedziałam twierdząco wychodząc z przymierzalni powiedziałam, że tym razem coś na mnie pasuje. Uśmiechnęła się. Mam jej uśmiech przed oczami.

Kupiłam też torebkę niby jasny róż.

Niedziela jest leniwa. Wieje. Pada. I nic się nie chce.

W tym miesiącu na ubrania wydałam 577,52 złoty po zliczeniu wszystkiego. Gdybym miała to podzielić przez ilość kupionych rzeczy to za każdą wyłoby 32,10 gr. Było warto.

Zmieniłam też, kolor włosów, na ciemny brąz.

I zmieniam styl ubioru, na bardziej elegancki. Na taki, który od zawsze mi się podobał, a nie miałam kasy na ciuchy. I nie było ich w moim rozmiarze.

I zmieniam, to co nie było prawdziwą mną.

Piątek 22 Września

A w pracy…?

Na kilka dni zostałam przeniesiona do innego salonu. Było spoko, choć z początku ciężko się odnaleźć w nowym miejscu.

We wtorek oficjalnie zakończyłam pracę. Powodem nie przedłużenia umowy była sprzedaż komplementarna czyli tak zwane wciskanie dodatkowego produktu. Może to i lepiej, bo nie jestem osobą która lubi wpychać klientom coś na siłę. Zresztą nie podobało mi się porównywanie do innych osób. „Bo inni sprzedają więcej”

WueN już marudzi, że nie mam pracy i mówi bym poszła na zmywak. Jak jest taka mądra to niech sama idzie… Będzie na niedzielnym obiedzie więc na ten czas robię wypad z domu. Nie mam ochoty się z nią spotykać ani rozmawiać.

W sobote idę na zajęcia. Tak dla legitymacji póki mogę z ulgi korzystać. Warunek to muszę być na pierwszych zajęciach. An (koleżanka z administracji) też się zapisała, może będziemy chodzić razem.

A pogoda nie dopisała.

On Ona pies i Ciasteczka Fu…

Kolejne wolne spędzone u Lu. Tylko tym razem jakoś tak bardziej zmęczona byłam. Najprawdopodobniej podróżą. Autobus na 7:30 – więc wstałam niewyspana i pół drogi przespałam. Powrót też przespałam i to chyba tak mnie zmęczyło… Jeszcze nigdy podróż mnie tak nie wykończyła.

Johanna i Lu mają psa. Tośka! Słodka ale… Tak się wszyscy jakoś mylą i mówią: „nie dawaj mu” „biedny” „Lu nie bierz go co chwile na ręce” A to przecież nie ON tylko ONA. I sama się jakoś myliłam.

Pogoda dopisała.

Z dziewczynami robiłyśmy ciasteczka z lentilkami.

WP_20170814_17_41_46_Pro

A to efekt końcowy:

WP_20170814_17_48_28_Pro

Tylko one nie dzielą się na kategorie wanilia & kakao. To są te z serii

ZJARANE & Niedopieczone.

Cóż nie wyszły nam. Ale przynajmniej była przy tym zabawa. ^^ I tak zostały zjedzone co do jednego.

Błogi odpoczynek

24 poniedziałek

O 10:30 wskoczyłam w autobus do Torunia, a stamtąd w kolejny do G-o (nie podam poprawnej miejscowości). Johanna i Lu po mnie wyszły. Pierwszy dzień spędziłyśmy na graniu w grę planszową, którą kupiłam, bo gry nie miała żadnej. I wiecie co? Ograła mnie i Johanne. CZTEROLATKA NAS OGRAŁA.

Lu: Dodatkowy rzut kostką, cofasz się x pól, znalazłaś drogę na skróty. A co ja i Joh miałyśmy? A no to: cofasz się x pól, stoisz kolejkę, a i najlepsze WRACASZ NA START. Kiedy Lu była już przy mecie, to ja z Joh nawet w połowie planszy nie byłam.

Po zagraniu trzy razy i będąc ograną trzy razy, postanowiłyśmy ułożyć puzzle z motywem psa i kota. Zestaw zawierał 160 elementów i był na poziomie 6+ Ale mimo to Lu sobie radziła.

Młoda nie odstępowała mnie na krok. I nie przeszkadzało mi to.

Adi obraził się, że rzadziej się odzywam i zrobiło mi się głupio. Bo ma rację. Zawaliłam.

Dzwonili z pracy mówiąc, czy mogę jutro iść do pracy w zastępstwie, bo ktoś tam nogę złamał. Poinformowałam, że jestem w Toruniu i nie mogę.

Najlepszy tekst Lu, gdy powiedziałam, że dzwonią z pracy. Nie odbieraj.

Wieczorem poszłam z Lu na plac zabaw. Chciałyśmy kupić kinder jajko by porzucać zabawką. Tak jak wtedy. ona siedziała na górze zjeżdżalni i łapała, a ja stałam na dole i próbowałam wkulać to tak by złapała. Bardzo fajna zabawa, taka odstresowująca. Ale wszędzie strasznie drogo i zrezygnowałyśmy. Wyszło na to, że kupiłyśmy sobie po wafelku do lodów. Takim barwionym. Ona różowy, a ja zielony, oraz gumy kolki, które można było zmarnować na zabawę na zjeżdżalni :) Zmarnowałyśmy dwie, a resztę zjadłyśmy.

Na kolację zjadłam smażony makaron zagryzany bananem i chlebem. Cudowne połączenie.

W nocy wraz z Johanną obejrzałyśmy film – nasza tradycja. Rozpadało się , a miałyśmy plany jechać na cały dzień do Torunia.

25 wtorek

Lu zjadła ze mną na pół bułkę. Bo nie chciała by mama robiła jej śniadanie. Wolała ode mnie. Odwiedziłam też fryzjera – Lu stała przy mnie i się przyglądała. Normalnie jak mój cień.

Wycieczka zaliczona. Pierwszy punkt zwiedzania? Sklep z odzieżą bo Lu oblała się jogurtem. Wybrała sobie bluzkę w paski i bluzkę z motylkiem. Kupiłam dwie, ponieważ w planach były lody i pizza.

Kupiłyśmy paczkę ryżu by pokarmić gołębie. Wszystkie trzy miałyśmy frajdę.

Miał być obiad w McDonald ale system im nawalił i nie mogli przyjmować zamówień.

Biegiem na pizze. Lu jadła ze mną Joh wzięła sobie z sosem czosnkowym. Nie zjadłyśmy całej. Pozwiedzałyśmy netto, bo było dużo czasu. Kupiłyśmy watę cukrową. No i tak zleciał poniedziałek i wtorek.

Teraz następne dwa dni wolnego pod rząd wypada – 14 i 15 sierpnia oraz 26 i 27. No więc szykuje się przynajmniej jedna wycieczka. A może uda się i dwie?

Idealny powrót do domu

Mamy końcówkę LIPCA, a ja dalej chodzę w kurtce! Bo zimno. Tu by pasowało powiedzenie „Lato jest jak okres, lubi się spóźniać”

14 w piątek mogłam poczuć się jak w piątek trzynastego. Może i skończyłam pracę o godzinie 18:00, ALE ze względu przeprowadzki i braku działającej kuchenki oraz pustej lodówki, postanowiłam pójść do KFC. Po kolacji (bo obiadem się tego nazwać nie da), udałam się do sklepu z artykułami domowymi.

I nie dane mi było wrócić do domu kolejką, gdyż ruch w obu kierunkach został wstrzymany! Bo podejrzenia ładunku wybuchowego – bo ktoś chciał mieć zabawę… No ale żart, czy nie policja musi sprawdzić.

Oczywiście autobusu zastępczego nie dali.

20 czwartek

Szlak może człowieka trafić. Tym razem ruch wstrzymany bo protest. Godzina 22:00 i PROTEST! Ich chyba do reszty pogięło! Fajnie, że ludzie się buntują i chcą też mieć zdanie w swoim państwie, ale czy nie mogliby protestować ciut wcześniej?

Tramwaj zmienia trasę. Ludzie oburzeni. Wysiadają. Wyzywają kierowce. Obwiniają go. Zaczynają mieszać go z błotem, a ja zaczynam mu współczuć. Bo to on jest winny, że ludzie protestują i stoją na torach.

I jeszcze Pani numer dwa musiała zrobić awanturę na cały pojazd. Bo ona KUPIŁA BILET i nie ma na drugi i jak ona biedna teraz dojedzie do domu! Już trzy osoby zdeklarowały się, że dadzą jej te dwa złote na bilet. Żal i rozpacz.

Ja zabrałam się z dwiema paniami , które zorganizowały wycieczkę na skróty. A pani awantura pojechała dalej. Chciała dostać się w to samo miejsce co ja, ale zamiast iść z nami, wolała truć dupę kierowcy.

Ta wycieczka to najlepsze co mnie w tym dniu spotkało. Od razu poprawa humoru.

Chyba się przeliczyłam…

Minęło dopiero osiem dni pracy, a ja już mam ważenie, że się nie nadaję. Nie potrafię polecać butów, a tym bardziej o nich rozmawiać. Kolory też są moją zmorą. Jak tu odróżnić truskawkowy od czerwonego? Serio dla mnie to ten sam kolor.

Druga sprawo to to, że dziewczyny lekko narzekają bo wolno mi idzie. Dla mnie to norma bo w tydzień chyba rozkładu magazynu się nie wyuczę. Tak samo ze środkami ochrony obuwia… Bo ja już powinnam wszystkie rozróżniać. Tyle ich, że nie jestem w stanie ich spamiętać i zaczynają mi się mieszać.

Jeśli do końca nie wprawię się w pracę to zacznę szukać innej. Obuwniczy jednak nie jest moją pasją. Chyba się przeliczyłam. Ta praca nie sprawia mi satysfakcji. Odnoszę wrażenie, że wolę inną pracę za mniejsze pieniądze, która sprawi, że będę zadowolona z tego co robię, niż za większe pieniądze i robić to czego nie lubię.

I chyba się pogubiłam bo już sama nie wiem czego chcę.

Sprawozdanie z maja i czerwca

Maj upłynął mi nieubłaganie szybko i na bezrobociu. Co prawda byłam na kilku rozmowach kwalifikacyjnych i dniach próbnych, ale nic z tego nie wyszło. Moja wena twórcza wzięła sobie urlop i już od dwóch miesięcy nie udało mi się napisać, żadnego fragmentu opowiadania.

A w czerwcu ciąg dalszy poszukiwań pracy i trafem się znalazła w sąsiadującym mieście. Dojazd kolejką pół godziny oraz tramwajem lub autobusem następne pół godziny. Ważne, że jest praca i to wcale nie za najniższą krajową. Więc za bilet się zwróci ;)

Rozmowa kwalifikacyjna nie trwała zbyt długo. Byłam na niej szczera w stu procentach. Powiedziałam o moim doświadczeniu w pracy z klientem i na kasie. Oraz o tym że jestem osobą nieśmiałą i pracuję nad tą wadą podczas rozmowy z klientem. Powiedziała mi że jest na tak, i że chce bym przyszła na dzień próbny (II etap) by kierowniczka sklepu zobaczyła jak pracuję. Oczywiście się zgodziłam, ponieważ zależało mi by jakąś pracę mieć. Dzień próbny trwał dwie godziny, a po nim dostałam skierowanie na badania.

W pracy dopiero byłam trzy razy. Powiedzmy, że zaczynam ogarniać magazyn. Często pracuje się po 10 -12 godzin, ale za to jest więcej dni wolnych i z tego co widzę to dwie niedziele wolne z czego jeden weekend cały. Co prawda aplikowałam do klepu z ubraniami, ale ostatecznie wybrałam sklep z butami. Na rozmowie dowiedziałam się, że do sklepu z ubraniami jest potrzebna pomoc, ale to na zlecenie i mniejszy etat. A w obuwniczym oferowany jest pełny etat.

Z Ritzu mało ostatnio rozmawiam i czuję się jakbym go zaniedbywała. To samo tyczy się Adiego. Ale to przez ten czas bo cały dzień w pracy – niby kończę o 21 ale w domu jestem 22:30. Idę wtedy spać bo następnego dnia muszę wstać o 7 (jeśli mam na 10) lub 6 (jeśli mam na 9).

Jeszcze wczoraj zmienili rozkład kolejek na mniej korzystny dla mnie, no bo okres wakacyjny. Ekstra.

Byłam też odwiedzić dziewczyny z poprzedniej pracy. Z tego co mi powiedziała Mar to nowy pracownik jest do D. i podobno się zwalnia… jak to mówią a wattpad Nocusz. Jakoś dalej tam pusto. A nowości brak. I jeden salon się zamknął. Akurat wtedy gdy się przeprowadzam i miała bym tam blisko.

Na razie to wszystko. Postaram się pisać częściej bo czuję, że zaczynam wszystko i wszystkich zaniedbywać. Wymigując się brakiem czasu, a w dni wolne marnując czas i nie robiąc nic konkretnego zamiast wziąć się za siebie.

Powrót nieznośnej…

Dawno mnie nie było na blogu. AŻ MIESIĄC. Miesiąc przez który wiele się wydarzyło i nie koniecznie jestem z tego zadowolona.

Po pierwsze miałam mniej czasu dla Adiego. Mógł się poczuć urażony i na pewno tak było. Ale wiem, że i tak zawsze mogę na niego liczyć.

W marcu odbyłam rozmowę z MR z której wynikło, że nie jest ona zadowolona, iż zapisałam się na BHP. Bo jak ja to z pracą pogodzę? Szkoda, że szkoła jest cztery razy w miesiącu i nijak to z nie przeszkadza. Miałam się zastanowić czy nie chcę przejść na mniejszy etat. Oczywiście, że nie.

W szkole było nawet okej. Chodzi sześć osób i kierunek raczej nie przejdzie, więc postanowiłam sobie teraz darować i zapisać się od września.

Wielką Sobotę spędziłam w pracy. Ludzi nawet sporo. Choć przez pierwszą godzinę razem z K. spędziłyśmy na czytaniu, bo nikogo nie było. Postawiłam ciastko z kremem, tak by było świątecznie. Oczywiście wysłałam K. Wróciła z tekstem, że więcej tam ciasta nie kupi, bo ciasto kroi się w kostkę, a jej pokroili w paski. Pośmiałyśmy się, że pewnie pracownik miesiąca. Ciasto hawajskie było bardzo dobre, ale z hawajami nic wspólnego nie miało. No chyba, że porzeczka i toffi to nowy smak Hawaii.

W piątek dowiedziałam się, że umowy mi nie przedłużą. Troszkę było przykro, no ale cóż. Adi powiedział, że mam się nie martwić, bo na pewno znajdę coś lepszego i może lepiej płatnego.

W niedzielę odwiedziła mnie Johanna z Lu. Jak dobrze było móc znów ją przytulić. Lu zaskoczyła mnie pozytywnie, bo nie wiedziałam, że rzuci mi się w objęcia i tak mocno uściska. Szkoda tylko, że wpadli na dwie godziny, które zdecydowanie za szybko zleciały.

No i zaczął się maj…

Urodzinowo – czyli jak pokłócić się z mamą…

Od jakiegoś czasu nie znoszę urodzin. Dzień zaczął się nawet spoko. W pracy dostałam bon do dowolnego sklepu w galerii. Pewnie wydam na książki, bo nie lubię chodzić po sklepach z ubraniami. Są nudne i męczące. Dziewczyny zapytały czy w konkurencji. Zaczęłyśmy się śmiać. Dziewczyny stwierdziły, że mogę dziś zluzować, bo to moje święto. Oczywiście nie lubię nic nie robić, a raczej Si nie lubi i już po piętnastu minutach jej odwala.

Wróciłam do domu około 22:00. I ledwo co weszłam, rozebrałam się z kurtki, weszłam do kuchni, by umyć ręce. Matka  owinięta kocem podeszła i dała mi czekoladę z tekstem:

Mama: Najlepszego. Ryż w piekarniku jest. Będziesz jeść?

Si: Nie

Mama: Czemu?

Si: Bo nie chcę.

Kto je kurwa ryż o 22 w nocy? I kto tak składa życzenia urodzinowe? 

Mama: Co ty taka zła jesteś?

Si: Bo jestem zła. Miałam zły dzień.

Zaczęła się dopytywać, czemu. I jakoś nie zamierzałam odpowiadać. Wracam do domu padnięta i jedyne o czym marzę, to umyć się i iść spać. A ta na gaciach mi życzenia składa. Zrobiło mi się przykro, a za czekoladę nie podziękowałam. Odłożyłam ją do lodówki, tam gdzie była. Drażni mnie, to że na Wu-eN zawsze znalazła kasę na prezent z typu bluzka, torba lub karta podarunkowa do jakiegoś sklepu. A mi kupiła czekoladę z biedronki… Na urodziny Wu-eN zawsze musiałam się składać. Ja od niej nic nie dostaje oprócz pytania, co mi kupić. Na tym się kończy. W tym roku było tak samo. Tylko zapytała i zero odzewu. Nawet życzeń mi nie złożyła. Ojciec tak samo.

Wcześniej byłam na siebie zła, że jestem o nią zazdrosna. Bo ona dostawała kasę na imprezę, a ja nie dostałam na bluzkę. W szkole śmiali się ze mnie, że chodzę w spranych spodniach. Trudno mi było wybłagać mamę o nowy ciuch. Wu-eN szło o wiele łatwiej. Specjalnie rezygnowałam z wycieczek szkolnych, mówiąc „Nie chcę, bo masz mało pieniędzy”. Liczyłam, że pod tym względem będę lepsza, bo nie wyciągam pieniędzy tak jak moja siostra. Chciałam chociaż, raz usłyszeć, że jestem w czymś lepsza. Nigdy nie byłam. Wu-eN była lepsza w tym, i w tym… Natomiast mi wypominała wszystko, co zrobiłam źle. Byłam osłem, gółą, niezdarą, fajtłapą…

Przecież nie powinno się być zazdrosnym, o to, że ktoś dostaje droższe prezenty. Mówili, że rodzice kochają każde dziecko tak samo. Dziś wiem, że nie jestem zazdrosna o pieniądze, o prezenty czy o rodzeństwo. Byłam zazdrosna o jej uwagę. Chciałam z nią porozmawiać, ale zbywała mnie mówiąc, że nie ma czasu lub jej przeszkadzam. Miałam tylko dwanaście lat. I bolało mnie to, że o problemach nie mogę porozmawiać z mamą. Bo serial czy prasowanie było ważniejsze. Byłam zazdrosna o to, że dla Wu-eN jest matką, ale nie jest nią dla mnie. Dziś nie umiem powiedzieć jej kocham. Tak samo jak nie umiem nazwać ją moją mamą. Jest dla mnie obca. I nic już tego nie naprawi.

Nawet jeśli sprawiłam jej przykrość, to nie mam wyrzutów sumienia. Przecież zawsze byłam tą gorszą córeczką. A co do czekolady – postanowienie noworoczne numer 3. Od marca zero czekolady i batonów. Więc poleży tam długo, aż jej mama nie otworzy. Gorzej będzie w kwietniu, bo będzie odwyk od napoi gazowanych…

Humor troszkę poprawił mi Adi. Gdyby nie on ten zień byłby moim najgorszym w życiu.

Plotki i ploteczki

Wczorajszy dzień był do dupy. Otóż odwiedziła nas Pani Menadżer M. zwana też gwiazdą lub też mis regionu. Wszystko było by spoko gdyby nie fakt, że weszła w złym momęcie. Wraz z koleżanką oberwałam za plotkowanie. Przecież, nie plotkujemy cały czas! No kuźwa, to był moment. Zresztą nie zawsze jest co robić. Ja osobiście wszystkiego jeszcze nie ogarniam. Zwrotów nie było. Telefonów też nie. Książki w miare poukładane. A kurz będzie codziennie, bo na białych stołach zawsze widać. Zresztą ile razy można ze ścierą latać.

Szczeże mam to gdzieś. Umowa na razie podpisana na trzy miesiące. Jak jej coś nie będzie pasować, to niech mnie zwolni i tyle.

Ostatnio rozmyślam nad wyjazdem do innego miasta. Tam znaleźć pracę i wynająć pokój. I przedewszystkim szkoła. Kierunek technik archiwista lub bibliotekarz z naciskiem na ten drugi, którego w moim mieście oczywiście nie ma.

A dziś rano bawiłam się w zdrapywanie naklejek. Promocje się skończyły. I nie wiem co za geniusz wymyślił, aby przyklejać na okładki naklejki rabatowe. Tylko okładka się niszczy. Na każdym z komiksów został ślad kółka i z tym już nic się nie zrobi.

Zamknięcie miesiąca poczło idealnie. Szczególnie gdy okazało się, że miałyśmy zrobić to z dwóch kas a nie jednej. Ale co tam. Już następnym razem będę wiedzieć.

No i znów słyszałam plotki, że firma w której pracuje podupada. Zastanawiam się ile z tego prawdy. Z ciekawości przeglądam internety i no coś się za tymi plotkami kryje. Firma na fb posiada ocenę 2,9/5. Z jednej strony nie chciałam w to wieżyć. No cóż, pożyjemy, zobaczymy. Jak narazie się nie martwię.